d e r g i b i   1 0   y a ş ı n d a

DERGİBİ YAZARLARI Yazıyorum, öyleyse varım! • Melih Bayram Dede Karanlık Oda • Ferhat Ünlü Sevgilim Hayat • Fadime Özkan Mutsuzluk Oyunları • Ömer Sercan Bilir Kişi • Hüseyin Akın Mürekkep Lekesi • Suavi Kemal Yazgıç Yazgı • Özlem Albayrak Beriki Taraf • Orhan Karagöl Söz Misali • Ali Ömer Akbulut Mavi Kalem • Mehmet Aycı Seyr-ü Sefer • Sefer Kayaoğlu Vesselâm • Kâmil Doruk • Cem Vefa KİTAPLIK Kız Kardeşim İçin, Jodi Picouli Türk Kadın Tarihine Giriş, Necati Gültepe Türkiye’deki Almanya - 1914-1918- Almanya’nın Türkiye’deki Kültürel Etkinliği ve Robert Bosch, Prof. Dr. Rifat Önsoy Şehname'nin Türk Kültür ve Edebiyatına Etkileri, Dr. Bekir Şişman - Dr. Muhammet Kuzubaş Meşe Fısıltıları, Oruç Aruoba Mektuplar 1, Friedrich Wilhelm Nietzsche - Çeviren: Sedat Umran Mektebin Bacaları, Nurettin Durman Hiç, Carmen Laforet Düş Gören Defter, Hayrettin Orhanoğlu Çağdaş Yorumbilim Kuramları, Prof. Dr. Osman Bilen Daha fazla kitap için tıklayın! Ayrıntılar için hemen tıklayın!

MAVİ KALEM MEHMET AYCI mehmetayci @mynet.com Mademki ermenisin… Yazının başlığını yadırgadığınızı biliyorum. Yazının başlığını ben de yadırgıyorum. “Ermeni” de olabilirdi yazının adı. Bir ulusun, bir ırkın adı olarak değil, Ermeni mezaliminin yaşandığı bölgelerde yaramaz, af buyurun fırlatma çocuklara annelerin çok kızdığı zamanda söylediği küfür olarak: Ermeni! Sünni bir aileden gelmeme rağmen annemin çok kızdığında bana Yezit demesi gibi. Bunu da yadırgadığınızı, en azından Ermeni okuyucuların yadırgayacağını tahmin edebiliyorum. Halkın ucuz çikletlerinden “Mademki Ermeni’sin istemeden vermelisin” sözünün de küfür niyetine söylenen “Ermeni” hitabının da bu topraklarda bir karşılığı var. Bunu yadırgayamıyorum. Anlamaya çalışıyorum. Olmalı mı? Olmuş bir kere… Neden olmuş, hangi sebepten olmuş, bunu zaten biliyoruz. Son tanıklardan nefes alanlar var hâla aramızda. Daha yazının başında söylemem lazım. Türkiye Türklerin olduğu kadar Ermenilerin de vatanı. Kendisini bu topraklara bağlı hisseden, köyünü kasabasını, dağını ırmağını vatan gözüyle seven, burada doğup burada nefeslenen Ermenilerin hoşgörüsüne sığınarak konuşmak durumundayım. Onlar da Türkiye’nin bir rengi, bir zenginliği… Onlar da en az biz Türkler kadar yanık ve yaralı… Onların da malum olayları hatırladıkça burun delikleri sızlıyor. Onlar da olan bitenin farkında… Onlar da olan bitenin farkında mı? Bunda kuşkuluyum… Orhan Pamuk’un iddia ettiği gibi 1915’te şu kadar yüz bin Ermeni Türkler tarafından öldürülseydi bugün “diaspora Ermenileri”nden bahsedilebilir miydi? En azından bu yoğunlukta ve güçte bir diasporadan… Bu konuda araştırma yapacak olanların 1920- 1950 arası göçmen Ermenilerin tutumlarına, çocuklarını nasıl yetiştirdiklerine ve aile kütüklerine bakmak lazım. Göçen aileler. Kaçı komitacıydı? Kaç kişi muhacir oldu? Kayıp ne? Zor iş ama olsun… Üstesinden gelinebilir. Bu o kadar önemli ki Türkiye için; Türkiye için de değil yalnızca; Ermenilerin yegâne kendilerini ifade aracı olan büyük yanılgının aşılması için… Tarihin namusu için… Hatta Orhan Pamuk için de… Nobel Edebiyat Ödülü kadar; en az… Büyük yanılgı şurada: Osmanlı Coğrafyasından batıya ve Amerika kıtasına sığınan Ermeniler, Türklerin kendilerine mezalim uyguladığını bir tutunma aracı olarak değerlendiriyorlar ilk başta… Sığınmanın iç halkası… (Mitat Enç’i hatırladım; Bitmeyen Gece’yi: Ermeni evinde Türk yemekleri; bu çocuklara bakmayın…) Mazlumlar evet, ama mazlumluklarına bir katman daha ekliyorlar… Yoksa yardım teşkilatlarından nasıl yardım alırlar; yoksa nasıl kendilerini ateşe atan Batı Devletlerinin “müşfik” kollarına sığınabilirler… Tehcirde yolda belde kalanlar var elbette, haydutların baskınına uğrayanlar var, hastalıktan dirençsizlikten hayatını kaybedenler; komitacı olup da düzenli birliklerin yahut milli çetelerin pençesinde kurşuna dizilenler var; biraz daha ötesi de var… Bu “var” fiiliyle ifade ettiğimin en az beş kat fazlası Türkler için de “var”… Hatta daha karışık durumlar da var… Var oğlu var yani… Yok, yok! Bunlar var da; yeri değiştirilen/yerini değiştiren muazzam bir Ermeni milleti de var! Dünyasını değiştiren değil! Acılardan bir soykırım yontulacaksa bunu beraber yontmamız lazım… Bir yarısı Türk, diğer yarısı Ermeni olan bir soykırım anıtı… Kırılan bir soy değil; iki soy… Türkler ve Ermeniler… Kırdıranlar ise, özellikle Fransa niye bu kadar keseri Ermenilerden yana yontuyor anlamak mümkün değil… “Değil”i kaldıralım; anlamak mümkün… Şöyle: Osmanlı’nın parçalanma arifesinde işgalci devletlerden Fransa da Adana ve havalisinin nazik misafiri. Kilikya ve havalisinin yani… Kilikya Ermenileri, özellikle komitacı taifesi Osmanlının bir daha belini doğrultamayacağı inancıyla ve “Âl(i) Osman, vakti geldi ver Osman” nakaratıyla bulundukları bölgede bir Ermeni Devleti kurma hevesindeler… Öyle ya, payitaht bile işgal altında… Osmanlı parçalandı… Anadolu topraklarından, Osmanlının küllerinden bir Türkiye doğacağına kimse ihtimal vermiyor. Komitacılar da müstakbel Ermeni devletinin adlı kahramanları olacaklar… Kanları kaynıyor… Devlet Fransa’nın himmetiyle kurulacak ve bir süre Fransız himayesinde kalacak… Ermeni olsanız, bir de komitacı Ermeni olsanız o koşullarda siz de heyecanlanırsınız… Hesap tamam ve haritalar çizilmiş… İşte, silahlı Fransız birliklerinin sağladığı bu sükûn ortamında, Ermeni komitacılar özellikle kasaba merkezlerindeki Müslüman(Türk) mahallelerini gece baskınlarıyla imha ediyorlar… Gizli gece baskınlarıyla… Ve kent merkezleri Ermenilerin eline geçiyor… Bu süreçte, aklı başında Ermeniler, komitacı oğullarına yapmayın çocuklar, etmeyin çocuklar, bunlar bizim bin yıllık komşularımız dese de, imha’nın, dolayısıyla katliamın önüne geçemiyorlar… Sonrasında sırayla köylere gece baskınları… İlk mukavemet köylü/dağlı Türklerin mukavemeti… Aklı başında asker kökenli, teşkilat-ı mahsusa bağlantılı Türklerin örgütlemesiyle neredeyse düzenli birliğe dönüşen bir oluşum söz konusu… Kentler kuşatılıyor… İçeriden Ermeniler, Müslümanlardan “etnik” olarak arındırdıkları müstakbel ermeni şehirlerinin “şanlı” savunmasını yapıyorlar; kuşatan Türkler de kendi vatanlarının… Bugün güneyde hemen her ilçenin bir kurtuluş günü vardır. Dikkat buyurun Fransızlardan değil: Ermenilerden… Ama bu kurtuluş hikâyesi Fransızların senaryosunu yazdığı bir hikâyedir… Kurtuluş sürecinde de Ermeniler açısından acı olaylar olmuyor değil hani… Eden bulur meselesi… Havada kan sesi var çünkü… İşte “Ermeni Soykırımı” efsanesine Fransızların sahip çıkmalarının nedeni! Peki, Fransa’da yaşayan yüz binlerce Ermeni uzaydan mı indi Fransa’ya… Bu meseleden bahsettik… Bu satırların yazarı, ben, Mehmet oğlu Mehmet oğlu Mehmet Aycı, büyük dayısını Saimbeyli’nin eski ismiyle Haçin’in kuşatmasında kaybetmiş birisi olarak, komitacıların kent merkezinde ne denli vahşi davrandıklarını, beşikteki bebeğinden yataktaki dedesine nasıl öldürdüklerini, hamile kadınların karnını deştiklerini, gelinleri çırılçıplak soyduktan sonra memelerini kestiklerini ve aklıma geldikçe tüylerim ürperen bir nice detayı ilk tanıklardan dinlemiş birisiyim… Yüz yaşının eteklerinden tutunan babaannem, oğlum derdi, acı çekmekle insan ölmez, ölseydi ben ölürdüm… Babaannem başka şeyler de anlatırdı: Akşamları müşterek ev sohbetleri… Çıra ışığında çerez olarak ceviz, elma kurusu ve kızılcık şerbeti… Ermenilerle birlikte Kerem ile Aslı, Ferhat ile Şirin, Hazreti Ali Cenkleri okumaları… Hatta cenklerde muzip gülüşlü Kirkor’un, müminler müşrikleri öldürdükçe vah zavallılar vah, müşrikler müminleri öldürürken hay bre yiğitler hay, deyişi… Çok değil, yüzyıl öncesinde, birbirine bu kadar komşuluk ve hoşgörü bağıyla sahip çıkan Türkler ve Ermenilerin yüzyıl sonra husumet kuyularından birbirlerine bağırmalarının zeminini herhalde Türkler ve Türkiye oluşturmadı. Kimler aynaya baksın? Bugün Kirkor Ceyhan’ı, Mıgırdıç Margosyan’ı ve bu toprakların aşığı birçok Ermeni yazarı okurken o havayı alttan alta solumak mümkün… Alttan alta yalnızca… Üstünde dumanı tüten başka şeyler var; asıl olmayan ve aslı olmayan büyük bir şey: Türklerin soykırım uyguladığı efsanesi… Ya Orhan Kemal’in “Baba Evi”? Orhan, dönüyorsun madem, benim için Seyhan’dan bir avuç su iç sözü hangi insanın gözünü yaşartmaz? Tehcir’e maruz kalan ve Lübnan’da tutunmaya çalışan Ermenilerdeki sosyal çatlakla “Üç İstanbul”daki yozlaşma arasında çok da fark yok aslında… Nerden bakıldığına bağlı tabii… Peki, ben bu yazıyı durup dururken niye yazdım? Durup dururken yazmadım aslında, Türkiye’de bir şeyler oluyor, Hrant Dink öldürülüyor, dünyaca ünlü Türk yazarı “soykırım” olduğunu söylüyor; Türkiye’de bir takım sivil toplum örgütleri ve özel üniversiteler 2015 (yüzüncü yıl) hazırlığı yapıyor; vakıf tapu kayıtları itina ile çıkarılıyor; takvim işliyor; her gün ajandada bir sayfa daha dolduruluyor; dünyada birçok ülke parlamentosunda “Ermeni Soykırımı Yasa Tasarısı” oylanıyor; dayımın kemikleri sızlıyor, babaannem ağlıyor, bu gece komitacılar basabilir düşüncesiyle köycek dağda yatıyoruz; kundaktaki Topal Mahmut ağlayınca annesi ağzını kapatmaya, çocuğu avutmaya çalıyor; Devlet Arşivleri kütük gibi, kana karışmayan, kimsenin işine yaramayan, kullanılmayan belgeler yayınlıyor… Bunlara benzer başka şeyler de oluyor. Ama büyük yalan büyüdükçe büyüyor. 2015’te toprak talepleriyle, yasalaşan tasarılarla, açılan davalarla, ödenen tazminatlarla Türkiye köşeye sıkışacak. Bunu hak etmiyoruz. Bunu Ermeniler de hak etmiyor. Hangi “tahsisat-ı mesture”den geldiği belli olmayan fonlarla sözlü tarih çalışması yapanlar; komitacıların annesini, babasını, kardeşini öldürdüğü kimsenin yanına yaklaşmıyor. Kaymakam Kemal’in filmi yapılmıyor ve gösterime girmiyor. Tarih hiç görülmemiş pozisyonlarda tecavüze uğruyor. Komitacıları özgürlük savaşçıları olarak görenlerin Ermeni Soykırımı Yasa Tasarısını parlamentolarına getirirken yüzleri kızarmıyor. Bütün bunlar oluyor kardeşlerim. Biz acının ve yoksulluğun her türlüsünü gören Türk ve Ermeni çocuklar olarak, dünya hepimizin dünyasıdır; hamasi ve asabi olma hakkımız yok demeliyiz kardeşlerim… Komitacılar komitacıdır. Biz ise insanız. Gelin, parmaklarımıza bir daha bakalım. Aynaya bir daha bakalım. Yan yana bakalım; omuzlarımız birbirine değsin… 26 Ocak 2008 • Yazarın diğer yazıları... Emelle görüşeceğim... Haberciler ıskaladı… Dört mevsim Afyon fotoğrafları Camcının köpeği Duş Bir sahaf öldü diyeler Sandalye-2 Kısrak mı kişniyor ne? Gömü Köpek Bir gün gelir okurum Ah bir vaktim olsaydı ne kitaplar okurdum Bana ver ona verme Bak hurdacı geliyor selam veriyor Mesafe Kitapçıda tanıştım Kamera şakası Yükümü tuttum kitaptan Enkaz Mademki ermenisin… Ben kitabın sayfasına bakarım Vesika Adam Çığ Pulman… Boşluk El hâline bakıyoruz erenler... Kamçısı gülden, üzengisi kekikten ve dahi bilmektedir neyi aradığını.. Üsküp'te Türkçe şiir ve Aliş'imin dağınık kaşları Sıradan... Fatma’m nerden öğrendin çarşaftan kol atmayı Gelincikler Size bir haberim var kırmızı bulutlardan Sandalye Haritanın en kahverengi noktası Müsait değilim Mehmet Bey görüşmeyelim Ekim devrimi Ay dolandı yüce dağın ardına… Ve iftar... Derin köpük Sıcaktan bunalınca… Mehane Mukassi Görünür Taşradan Amma... Küpemiz Nerde... Mavi boncuk iyidir Atmaca Zamanı Suavi taş attı suya Yarısı gece Kar zamanı Kedi zamanı Deliliğin coğrafyası Sis Evlerinin önü zeytin ağacı… Yıldız Avcısı… Dere berrak ve çakıllar sayılıyor… Zehirli ağaçlar albümü Gece hasadı Yürüme tutkusu Yedi Eylül Hayat bir çinli Leyla Su aşkı Pazar ayini Kırk Ya ben öleyim mi söylemeyince İnce ağrı aşısı Uyku adası Dört Konuşma zamanı Elliüç Pencerede tül perde Gökyüzüne bakınca Alem nasıl görünür; yalnız aşk ehli bilir Ölüm var kardeşlerim, gelin gülümseyelim Çıldırmak güzeldir Günlerin dünyası Yazıya dair | geri dön | | yazdır | | favorilere ekle | | yukarı |

BLOG DERGİBİ ÜYE GİRİŞİ Kullanıcı Adı: Parola: Beni hatırla Yeni Üye Kaydı Parolamı Unuttum Oturumu Kapat Blog Dergibi'ye giriş   Ana Sayfa   Kitap   Dosya   Röportaj   Şiir   Şiir Okulu   Çeviri Şiir   Öykü   Haberler   Deneme   Yazarlar   Dergiler   Eleştiri   Polemik   Ajanda   Gezi Notları   Anketler   E-Posta Grubu   E-Kart   Sohbet Odası   Arşiv   Blog Dergibi   Arama Servisi   Medya Dünyası ARAMA SERVİSİ Web Dergibi'de KİTAP ARAYIN! Yüklemede bir sorunla karşılaşırsanız, buraya tıklayarak "toolbar"ı bilgisayarınıza indirip kurabilirsiniz. Alexa Rating

Bir toplumda suç varsa, orada adalet yoktur. - Eflatun

Dergibi'nin içeriği, 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu ile korunmaktadır. Site içeriği, kaynak gösterilmeden kullanılamaz. Dergibi tüm katılımcılara açıktır. Ürün göndermeden önce Katılım Şartları'nı okuyunuz. Her türlü yazışma için Mesaj Formu kullanılmalıdır. © 1999 - 2000 - 2001 - 2002 - 2003 - 2004 - 2005 - 2006 - 2007 - 2008 - Her hakkı saklıdır. - Dergibi Blog Dergibi / Melih Bayram Dede / TechnoLogic / Medya Dünyası / GebzeRehberi.com / Yeni Şafak Bilişim / Sosyal İm / Flash Oyun / Nitro Model Hobby