| d e r g i b i 1 0 y a ş ı n d a |
| Ana Sayfa | Editörden | Hakkımızda | Bize Yazın | Blog | Linkler | Üye olun! |
|
|
|
 |
 |
|
|
|
| • YAZARLAR |
Bugün: |
|
Beni öldürmeyen şey beni uyandırır
"Beni öldürmeyen şey beni güçlendirir" diyordu Nietche, çatlayacak gibi ağrıyan başını elleri arasına alıp bedenini kırlara vurduğunda. Başı öğlesine ağrıyordu ki, doktoru yasaklamış olmasına rağmen, rüzgarın silip alması umuduyla gecenin bir yarısında kalkıp terli yatağından, kaldığı senatoryumun bahçesinde acı içinde haykırarak koşuyor, koşuyordu. Dayanılmaz boyutlara varan ağrıların söktüğü gözyaşları gür bıyıkları arasına yuvarlanırken yüksek sesle tekrarladığı düşüncelerini aforizmalar halinde elindeki kağıda akıtıyordu. Vücuduyla birlikte düşünceleri de sızlıyordu.
Sızlayan vücudum da bana sürekli kendini; aslını hatırlatıyor. Kaslar ve damarlarla örülmüş, organlarla donatılmış olduğunu, ah evet; et ve kemikten yaratıldığına beni yeniden ve yeniden ikna ediyor.
Etimin sızlayışına duyduğum şaşkınlığı, ağrıların şiddeti bile örtemezken içimin fotoğrafını çektiler; iskeletimi gördüm! Aynadakinden farklıydı.
"Yo, hayır
Şunun şurasında daha iki gün önce iyiydim. İyiydim. Yani herkes gibi. İşimde gücümde. Nasıl bir şeydi sağlıklı olmak; ağrımamak? Peki ya bu nedir; ağrı?
Yaşadığımız hayatın yalan olduğu nasıl da belli. İşte bu yüzden ağır ağır çekiliyor, siliniyor gözlerimin önünden. Silikleşiyor. Hayat çekiliyor benden. Yerine ağrılar yerleşiyor. Acıklanıyorum da. Galiba öleceğim.
"Ölüm gelir, ölüm duygusuna karşı saygısız
Beni büyüten neydi, var eden, şimdi yavaş yavaş yitirdiğim? Yitirdiğim ve artık önemsemediğim. Ağrıtan nedir?
Zihin seyirtiyor. Dizeler, imgeler, resimler arasında. Dipte mayhoş kahkahalar. Hani insan ölürken hayatı bir film şeridi gibi geçerdi gözlerinin önünden? Dizeler geçiyor benim aklımdan. Beni dibe çeken yapışkan uykunun içine usulcacık sokulan ama durmayan yerinde, çınlayan, sıçrayan, karıştıran... böylece ağrı dışındaki herşeyi gülünçleştiren dizeler.
"Elbet bir hinlik var seni sevişimde
Neler oluyor? İsyan mı? Başucumda duran Erbain'in hinlikleri olsa gerek bunlar. Ağrıların ardına gizlenip gelen karabasan, yabanıl hayvanlar gibi abanıp üstüme karartırken herşeyi, isyan duygusu en uzağımdaki değil midir şimdi benim? Raskolnikov nasıl yapmıştı? İsyan duygusunu, adalet arayışını nasıl dökebilmişti eyleme? Karanlık ve rutubetli çatı katında ateşler içinde kıvranan bedenini şiir sağanağı hiç seyreltmemiş, serinletmemiş miydi?
Serinlik...
Bugün yengemin doğum günü. Kardeşim bir bebek bekliyor. Bir oğlan! Ya o da ağrırsa? Hayatın ölüm düşüncesiyle karşılanışı ne garip.. Ağrı korkusuyla ürperiş...
Bugün güneşin doğduğu saatlerde ağrıyla uyandım. Güneş arsız ışın kılıçlarıyla üstüme saldırdı. Takatsizdim. Annem yetişti imdadıma. Yüzümü okşadı, pencereyle barıştım. Sabah serinliğindeki ses yine fısıldadı:
"Yüzümü kınından çıkaran sensin
Bir şey yapmalıyım. Ya teslim olmalı, çekildiğim yere huzur içinde düşmeliyim, ya da çıkmalıyım bu dipsiz kuyudan...
"Avluya çık!"
Avluyu hatırlamalıyım.
18 Mayıs 2002
|
Yüklemede bir sorunla karşılaşırsanız, buraya tıklayarak "toolbar"ı bilgisayarınıza indirip kurabilirsiniz. Alexa Rating
|
