| Ahmet Ünal Çam |
Taksi
Taksisi ile cadde ışıkları altında yol alıyordu. "İki-üç müşteri daha
bulursam eve dönüp uyuyacağım." diye düşündü, yorgundu. Taksisine bir an
sevgiyle baktı, mırıldandı; "Ekmek teknem" Gözü önce yolda sızmış bir
sarhoşa sonra da çöpleri karıştıran birine takıldı. Kendisini kıyasladı sevindi;
"İyisin, iyisin!.."
Saatine baktı, bir Of çekti, "Bir müşteri çıksa artık, boşa dolanıp
duruyorum." Ertesi gün abisine gidecekti, erken kalkacağı için, evine erken
dönmek istiyordu. Fakat herşey insanın istediği gibi gitmiyordu ki. İçinde hafif bir
öfke ile abisini düşündü; "Ah!.. abi, bırakmadın şu kumarı, borçlanırsan
tabi yakana yapışır tefeciler." Bir daha derinden of çekti, "Gerçi parayı
bu gün bul diyordun ama olmadı, sabah borç-harç parayı bulup seni tefecilerden
kurtaracağım ama böyle devam edersen beni de yakacaksın, aileni de !.."
Tam böyle düşüncelere dalmışken tali yoldan çıkan bir adamın el salladığını
gördü, sevindi. Taksisiyle hemen adamın önünde durdu. Adam taksiye bindi ve telaşla
anlatmaya başladı; "Lütfen acele edin, şu ara sokakta". Taksici
rahatsızlanan birini alacaklarını zannetti ama adam konuşmaya devam ettikçe canı
sıkıldı; "Aman Allahım, korkunç birşey adamı dört yerinden bıçaklamışlar.
Adam nerdeyse kan kaybından ölecek. Kimse yardım etmiyor, herkes toplanmış
seyrediyor. Ne kadar duygusuz, umursamaz bir toplum olduk, seyrediyorlar!.. "
Taksicinin canı sıkıldı; "Arabam kan içinde kalacak" diye düşündü.
Diğer adam devam ediyordu; "Hele iki araba yaralıyı almayınca şok oldum, hâlâ
inanamıyorum. Düşünebiliyor musunuz? Bir adam kan kaybından ölmek üzere ve iki
araba gaza basıp gidiyor. Düşündükçe deli oluyorum. Hah geldik, yaralı olan şu
kalabalığın içinde" Taksici yumuşak bir sesle "Hadi siz yaralıyı getirin,
ben de arabanın yönünü çevireyimde vakit kaybı olmasın". "Tamam"
diyerek adam indi, kalabalığın arasına koştu, bağırdı; "Açılın, açılın
taksi geldi". Ama daha yaralının yanına varmadan uzaklaşan araba sesiyle irkildi,
hızla döndü; plakası görünmesin diye ışıklarını söndürmüş halde taksinin
hızla uzaklaştığını gördü. İçinde birşeylerin koptuğunu hissetti, ağlar gibi
bir sesle inledi; "Yarabbim!.. Yarabbim!.. Ne oldu bize, ne oldu?" Olduğu yere
ümitsizce çömeldi.
Taksici dikiz aynasından geriye son bir kez baktı, bağrışmalara küfürlere
aldırmadan tekrar gaza bastı. "Bana ne yav, işin yoksa yaralıyı al, arabayı
kirlet... Başka taksi mi yok? Nasıl olsa şimdi bir tane bulurlar." Vicdanını da
susturduktan sonra cebinden çıkardığı yabancı sigaradan bir tane yaktı. Sonra
kendince bir espiri yaptı; "Hem işin ne ta buralarda? Rica etseydin katillerden,
seni hastane önünde filan bıçaklasalardı." Gözü elindeki sigaraya takıldı;
"Ulan biz hakkaten geri kalmış ülkeyiz be, adamlar kendi ülkelerinde çoğu
mekanda yasaklıyorlar bu mereti, bizim yasaklamamıza müsade etmiyorlar. Eee onlarda
haklı, kendi insanları gözünü açmış, biz de akıllanırsak nereye satacaklar.
Ulan, sigaralar bu kadar pahalıyken tarlada domatesini bin liraya satamayanlar
varmış." Sonra keyifle bir nefes daha çekti, "İç aslanım, iç Amerika'ya
senin de katkın olsun."
El sallayan bir müşteri görünce düşüncelerinden sıyrıldı."-Hah müşteri
dediğin böyle kılığı düzgün olacak, bahşiş bile bırakır."
Taksici o gece bir süre daha çalıştıktan sonra evinin yolunu tuttu. İçi huzur dolu
evine yaklaşmıştı ki evinin önünde bekleşenler olduğunu gördü. Meraklandı.
Arabasını garaja çekip daha sonra ne olduğunu öğrenmek istedi ama bir komşusu onu
durdurdu; "-İstersen arabayı yerleştirme, lazım olabilir." Şaşkın indi,
kapının önünde ağlaşan hanımı ve çocuklarına yaklaştı;
"-Ne oluyor?" Hanımı ağlayarak boynuna sarıldı; "-Abin öldü."
Baştan aşağı titredi, "-Abim mi? ...nasıl ?" "-Bıçaklamışlar, kan
kaybından ölmüş." Taksicinin içi korkuyla sarsıldı; "-Nerede, ne zaman
?" Karısının cevabıyla yıkıldı. Gözünde farlarını kapatarak kaçtığı
sokak ve kalabalık canlandı; kalabalığın içinden kanlar içinde tanıdık bir
yüzün kendisine baktığını görür gibi oldu. Baygın yere yığıldı...
 |
|
|
