 |
||||
Sabahsız Geceler
Kimse bilmez ağlayıp gözyaşı döktüğümü
Sabahsız gecelerin korkulu kucağında
O kanımı donduran yüzlerce kördüğümü
Dağlayıp tükettiğim ömrümü ocağında
Dört duvar arasında beni çığlık çığlığa
Cehennem azabıdır saatlerce inleten
Bu içine düştüğüm akıl almaz sığlığa
Ne çeker beni bilmem, hangi dertlerdir iten
Hafakanlar basıyor, taş kesiyor bedenim
Sanki devler geziyor beynimin damarında
Çaresizlik içinde yırtılıyorken tenim
Ruhum çetin savaşın, en büyük kumarında
Yüreğime zinciri takılmış esaretin
Leylâ'sını kaybetmiş, çölde mecnun gibiyim
Tek zerresi kalmamış, ruhumda cesaretin
Viran olmuş, boşalmış bir gönül sahibiyim
Kalkabilsem yataktan açabilsem perdeyi
Baksam âlem-i ervah menzilin neresinde
Atabilsem içimden uğursuz sergerdeyi
Yıksam taş duvarları kırsam bir keresinde
Girip kaynar sulara bedenimi arıtsam
Eritsem ateşlerde bu bendeki benliği
Ruhuma acı veren ne varsa söküp atsam
Belki içime düşer bir sabah serinliği
İbrahim Kalkan (Suya Düşen Gölgeler, İst, 2001)
