| Didem Sevim |
Baharı Haketmek
Dışarıda gürleyen baharı hakettin sen..Mor salkımlardan kopan tanelerin saçlarında
uçuşmasını, taze toprak kokusunu hakettin..
'Bahçende unutulmuş sarı güller olduğunu bilmiyordum..Unutulmuş sarı güllerin
dökülen yapraklarının içini acıttığını; her adım atışta ayaklarının
altında onları ezmek zorunda kaldığın için yüreğinde biriken suçluluk duygusunu
bilmiyordum..Oysa seni uzun zamandan beri tanırdım..'
Tarihsiz, sahipsiz onca mevsimde konakladıktan sonra deli kokusuyla tenini kabartan
baharı hakettin sen..Göğüs kafesinden azat ettiğin sinsi pişmanlıkların bir kumru
kanadında masmavi gökyüzüne kaçırılıp sonsuzluğa fırlatılmasını hakettin..
'Kendisine gülücüklerle yaklaşan tüm insanlara ürkek duran, ürkek bakan, ürkek
kalp ritmiyle başını kanatlarının arasına gömen mavisini sarısına gizlemeye
çalışan bir muhabbet kuşun olduğunu bilmiyordum..Odaları küçücük bu kulübe evde
duvarları bilinmez bir sihirle sonsuzluğa döndürdüğünü bilmiyordum. Oysa seni uzun
zamandan beri tanırdım..'
Kalemini ferah bir coşkuyla kağıdın üzerinde dansettiren bu baharı hakettin
sen..Üzerinde hiç kapanmayan derin yaralar açan o yüzyıllar süren vahşi kıştan
sonra içine güneşler doğuran bu baharı hakettin..
'Ne garip, seni uzun zamandır tanıdığımı zannetmişim..'
 |
|
|
