| Burak Budaker |
bekleyiş
her güneş doğuşunda
yeniden başladım hayata
hiçe saydım hasretin ağır yokluğunu
ve
elini
değdiğin her eşyada
çok
zaman yokladım varlığını bir âmâ gibi
çok bekledim seni
kangren olmuş yüreğimi
sabırsızlığın küflü bıçakla
kestiği ikindi vakti
gelişin zamanın
hangi gergin diliminde
çıldırtır
insanı ânı böyle tetik ucunda yaşamak
ve
delice korkudur aynalarda gözbebeklerini görmek
bu
gidişle yolun sonu fenâ gibi
gölgeler birbirine kavuşunca akşam
kuşkulu bir bakıştı o gün gözlerinden okunan
kurumuş bir gül gibi kalınca gün ellerimde
anladım senin bana dönmeyeceğini
ve
sakladım yüreğimde o son bakışını
ecel
senedinde mahfuz bir imza gibi
 |
|
|