 |
||||
O İki Yıldız
Eylül sonları. Havalar oldukça soğudu. Kanada'ya özel olmak üzere ağaç yapraklari ilkbaharın en canlı yeşili ile sonbaharın en yorgun turuncu renklerini birlikte barındırmakta. Renk cümbüşü sanki. Ama geceler soğuk ta olsa hep aynı. Herşeyde sağır bir sessizlik.
Dün gece dışarıya çıktığımda saat üç
gibiydi. Dolunay vardı gökyüzünde ve oldukca cömertti. Evimizin az ötesindeki çiftliğe
gittim. Hakan'ın cigara paketini de çalmıştım bu defa. İçtim o cigaranın tamamını.
Başım ağrıdı. Yoruldum. İneklerin yanına gittim sonra, onlarla dostluğumu pekiştirdim.
Herbirinin başını okşadım yine. Kendilerinin erişip te yalayamayacakları
kulak diplerini elimle kaşıdım. Beni daha çok sevdiler böylece. Sıraya geçmişlerdi
sanki. Tırnaklarımın arası kirlendi ama olsun, aldırmadım. Vaktimi uyumak yerine
hayvanlarla geçirdim. Çok değerli bir iş yaptım diye düşünüyorum.
Sonra yaz boyu kendime mekan edindigim çiftligin en güzel
yerine gittim. Ortasından geçen asfalt yolun kenarındaki çınar ağacının altına
oturdum yine. Sırtımın üşüdüğünü bildiğim halde hiç aldırmadım. Bir başka
cigara yaktım. İnadına içtim. Sonra gözüm Gülcan'in dediği o en parlak yıldıza
takıldı ve hemen yanıbaşındakine... Evet, nedense hep ayrı duruyorlardı
birbirinden. Ben de onların kucaklaşabildiklerini görebilmeyi istedim sonra.
Dua ettim. Ama nafile. Hep aynı yerlerinde
duruyorlardı. Ay yer
değiştiriyordu ama onlar kıpırdamıyorlardı bile. Moralim bozuldu. Ağladım.
Akidil'i düşündüm sonra ve "tam luna ogromniy v sto raz" mısrası aklıma
geldi. Acaba dedim, Esenin bu şiiri Şiraz yerine Ottawa için yazmış olmasın.
Eksik ve garip olan şeyleri sıralamaya mecalim yok.
Tolstoy dahil kimse çözüm bulamamış ki. Ben mi çözeceğim işin sırrını? Taktığım tek şey, neden o iki yıldızın birleşmedikleri aslında. Gülcan doğru söylüyor: O yıldızlar hiç birleşmeyecekler belki de. Ne benim dualarım, ne başkalarının isyanları bunu gerçekleştiremeyecek. O iki yıldız birbirinden uzak kalmak icin yaradılmışlar.
Ben imkansız aşklar için yaradılmışım,
Ne kavuşmasını bilirim, ne unutmasını...
Sergey Esenin: Rusların meşhur aşk
şairi
Akidil: Volga'nın bir kolu
tam luna ogromniy v sto raz:
"orada ay yüz kat büyük görünür",
Esenin'in bir şiirinden bir mısra.
